Mostrando entradas con la etiqueta Diputaciones Provinciales. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Diputaciones Provinciales. Mostrar todas las entradas
lunes, 20 de agosto de 2018
viernes, 17 de agosto de 2018
sábado, 22 de octubre de 2016
EN CASTILLA, DIPUTACIONES SI
EN CASTILLA, DIPUTACIONES SI
Carlos Arnanz Ruiz (Presidente del Centro de Estudios
Castellanos, recientísimamente constituido, continuador de Comunidad
Castellana).
Acabo de leer en El Adelantado de Segovia el suelto relativo a la celebración en Segovia por juristas y políticos de un debate sobre el papel del futuro de las Diputaciones. Y al socaire de la urgencia, redacto precipitadamente estas líneas preocupado por la importancia que para Castilla tiene este asunto.
Recordemos que en vísperas de nuestra guerra civil se trató de constituir dos agrupaciones de Diputaciones. Una con las provincias leonesas de León, Zamora, Salamanca, Valladolid y Palencia. Y otra con las castellanas de Santander, Burgos, Logroño, Soria, Segovia y Ávila. Después, vino lo que vino, y más adelante y por lo que a Castilla respecta, su inicua desmembración.
España es muy variada y conviene tener en cuenta que lo que podría ser bueno para unos no lo sería para otros. En el caso de Castilla, el perjuicio sería notable porque implicaría dar un paso más en su desaparición. No ha merecido Castilla tanto castigo. Y si es la eliminación de gastos uno de los motivos que se esgrimen para su desaparición, podríamos empezar por eliminar la Autonomía regional. Con algún retoque a una Asociación de Diputaciones el asunto quedaría zanjado y vaya si habría ahorro.
Las Diputaciones están cercanas y podrían, también, estrechar lazos con las castellanas de Cuenca y Guadalajara, porque no tiene sentido que una parte residual de Castilla se haya agregado a León y otra a La Mancha. La distancia con Santander y Logroño disminuiría, porque, no se olvide, el principal motivo de su separación no fue otro que el escapar de Valladolid.
¿No sería también más lógico que si hay dos Castillas estuvieran juntas? De esta forma cuando hubiera una exposición, por ejemplo, como Las Edades del Hombre no estaría fracturado el ámbito cultural por culpa de una división territorial arbitraria.
Paso a paso la personalidad de Castilla se va desdibujando y los propios castellanos no hacen nada para recuperarla o, cuando menos, para mantenerla. Nuestra creación más original, el idioma, que en la Constitución parece con su nombre verdadero, El Castellano, porque españolas son todas las lenguas de España, en nuestras propias instituciones se le prostituye.
Al Sr. Cela se lo dije un día y me respondió que el Español es el castellano evolucionado. Le dije, entonces el inglés no está evolucionado porque no se le llama británico. Balbuceó unas palabras pero no las entendí.
Causa extrañeza ver como en otras regiones se presta atención a aspectos nimios y aquí los más importantes está dejados al azar. Diputaciones y Comunidades de Ciudad o Villa y tierra pueden tener en un futuro una importancia decisiva para la recuperación y pervivencia de la verdadera personalidad de Castilla.
martes, 30 de agosto de 2016
Diputación, imagen de esta tierra y sentimiento provincial
(Substitúyase Burgos y burgalés por Ávila y Abulense y todo lo demás es perfectamente válido, señor Jesús Manuel Sánchez Cabrera ¡ un paso al frente!)
EL CORREO DE BURGOS. VIERNES 18 DE JUNIO DE 2010
*TRIBUNA / LESMES PEÑA HURTADO / PRESIDENTE DE CiBU
La provincia es
nuestro sentimiento de patria chica, de nuestras raíces
Diputación,
imagen de esta tierra y sentimiento
provincial
Durante estas últimas fechas hemos podido leer y escuchar diversas
opiniones con respecto a la supresión o continuidad de estas instituciones
bicentenarias. Todas estas opiniones son dignas de respeto, porque es seguro
que se hacen desde la buena fe. Cada cual expone su punto de vista y yo me voy
a permitir reflexionar al respecto: como ciudadano y como presidente de un
partido político -Ciudadanos de Burgos, CiBu- que en las últimas elecciones
municipales y autonómicas propuso la transferencia de competencias de la Junta
de Castilla y de León a la Diputación de Burgos. Como no obtuvimos representación
política, nuestra propuesta pasó directamente al cesto de los papeles, pero,
como creemos que esta proposición es de un calado político importante, ya la
tenemos anotada para las previstas elecciones del próximo mayo.
A favor de defender la existencia de las diputaciones
provinciales está el hecho constatable de que la autonomía del País Vasco es de
las que mejor funciona a muchos niveles y son precisamente las diputaciones
provinciales las que gestionan gran parte de estas competencias, con notables
ventajas para los ciudadanos de esas provincias. Similar reflexión podemos
hacer respecto a las autonomías uniprovinciales, en las que diputación y
comunidad autónoma funcionan al unísono y a satisfacción de sus 'suertudos'
ciudadanos. ¿Por qué no podemos las demás provincias aspirar a esa beneficiosa
situación y rechazar las autonomías pluriprovinciales, que han demostrado que
han sido un error histórico? Cuanto antes se reconozca el error, más pronto se
podrán adoptar las mejoras.
Por otra parte, no entiendo muy bien que ahora nos salga el
PP defendiendo las diputaciones, cuando desde el primer momento de la Comunidad
de Castilla y de León, una de las primeras cosas que hizo fue irlas
arrinconando y haciendo desaparecer la palabra provincia; a la vez, en los
mapas editados por la Junta, allá por los años ochenta y tantos, fue borrar los
límites provinciales. Todo ello en un claro atentado a la existencia del
concepto provincia de la que su máxima expresión es la diputación. ¿A que
vienen si no las denominaciones de delegaciones territoriales de la Junta, en
lugar de delegaciones provinciales?
Ahora que el PP parece desdecirse de los hechos y apoyar a
las diputaciones provinciales, quiero recordar al partido las declaraciones del
presidente nacional
«Las
Comunidades
Autónomas
será quizás el agujero más importante
por
donde se escapa el dinero de todos»
de Nuevas
Generaciones del PP, un hombre hecho y derecho con 30 años e edad, que con su
historial, puede ser un irresponsable pero no un chiquillo que dice bobadas.
Dice el ya veterano y curtido político, presidente nacional de NNGG: «En España
hay demasiada red administrativa»; «se puede replantear esta situación y si
hace falta suprimir las diputaciones, suprimirlas». iAsí de contundente!
Por el contrario yo creo que, puestos a suprimir, ¿por qué
no suprimimos las comunidades autónomas que son las que han creado la mayor
parte de los problemas que tenemos los españoles?: el desbocado aumento de la
burocracia, doblando o triplicando funciones y funcionarios, en muchos casos en
forma de descarado enchufismo; y de manera especial el disparatado endeudamiento.
Las Comunidades Autónomas será quizás el agujero más importante por donde se
escapa el dinero de todos los españoles y donde se han dado los más escandalosos
casos de corrupción, lo que no ha ocurrido, que se sepa públicamente, en las
diputaciones. Entonces, ¿qué hacemos? ¿Suprimimos las controladas diputaciones
o apoyamos los nidos de corrupción, despilfarro y enchufismo que son la mayoría
de las autonomías pluriprovinciales?
Hoy, sería obligatorio, no solo respetar a las diputaciones,
que existían dos siglos antes que las CCAA y que han hecho, a lo largo de estos
dos siglos, meritos propios para no cuestionarse su existencia, sino
potenciarlas, ipero Quia! La provincia de Burgos es hoy una sucursal de
CastillaLeónValladolid y a algunos burgaleses no les parece mal, aunque yo lo
tenga que reconocer con lágrimas en los ojos.
Lo que procede hoy es la creación de una 'Hoja de Ruta' para
el traspaso de competencias de las autonomías hacia las diputaciones, lo que
sería la verdadera descentralización, porque lo que se ha hecho hasta ahora ha
sido cambiar el centralismo tradicional de Madrid por otro de nuevo cuño, pueblerino.
La provincia es nuestro sentimiento de patria chica, nuestras
raíces, nuestras costumbres, que se han tratado de borrar por el invento
autonómico. Como otras personas, yo me siento burgalés en lo próximo y español
en el concepto de patria común y me permito sugerir a la diputación de Burgos,
una campaña publicitaria para asentar y aumentar el sentimiento burgalés, pues
deberíamos recuperar el ORGULLO de ser Españoles y de Burgos.
Para las cajas de ahorros, la edición masiva del CD con el
himno a Burgos para que se cante como final de fiesta en toda clase de eventos
en toda la provincia de Burgos. En Navarra se canta como final de fiesta el
«pobre de mí...» en la provincia de Burgos, podría ser nuestro el himno de
nuestra «patria chica».
miércoles, 16 de marzo de 2016
Diputaciones provinciales: asignatura pendiente (Pablo García Cubero)
Diputaciones provinciales: asignatura pendiente
Con motivo de las nuevas propuestas políticas que van en el sentido de eliminar las Diputaciones Provinciales y reforzar un poco más el centralismo, invitamos a repasar tan polémico asunto con un escrito traído hace ya bastante tiempo a este blog, con el fin de repasar los datos del problema.
http://avilabiencomun.blogspot.com.es/2011/04/diputaciones-provinciales-asiganatura.html
Con motivo de las nuevas propuestas políticas que van en el sentido de eliminar las Diputaciones Provinciales y reforzar un poco más el centralismo, invitamos a repasar tan polémico asunto con un escrito traído hace ya bastante tiempo a este blog, con el fin de repasar los datos del problema.
http://avilabiencomun.blogspot.com.es/2011/04/diputaciones-provinciales-asiganatura.html
martes, 1 de marzo de 2016
La Diputación forma a jóvenes para buscar empleo a través de las redes sociales
Enviado por José Antonio Sierra
| ||||||||||||||||||||
miércoles, 28 de octubre de 2015
Diputaciones. Mañana será otra la víctima Luís Méndez
Enviado por José Antonio Sierra
Mañana será otra la víctima
Luís Méndez
Dice el proverbio que el idiota recomienza su vida todos los días. Sin ser tan severo en el diagnóstico, algo parecido ocurre en la práctica española. Después de dos mil años de historia aún no tenemos claro cuál ha de ser nuestra estructura política, territorial o administrativa. Digo dos mil años porque no es cierto que España comenzara con los Reyes Católicos; todas las experiencias anteriores fueron ensayos y realidades que bajo ningún aspecto se pueden ignorar u olvidar. No siempre España estuvo configurada por reinos diferentes. También hubo periodos anteriores en los que se dio una estructura unitaria, para bien y, por supuesto, para mal.
Ahora le ha tocado a las diputaciones. Y sobre ese aspecto, al margen de quiénes tienen razón y quiénes tienen menos razón, lo que queda bastante claro es que por lo general no se sabe qué son esas entidades. Eso es algo muy usual en nuestra patria: pontificar sobre lo que se ignora. Ya dijo Manuel Azaña que si los españoles en vez de hablar sobre lo que ignoran, se dedicaran a estudiarlo, que gran silencio y sapiencia habría (o algo parecido).
Las formulas sustitutivas, curiosamente, no residen en anular las funciones de esas diputaciones e inventar otras –funcionalmente hablando no se puede- sino en trocear esa función mediante la creación de otras instituciones de menor tamaño pero mayor multiplicidad, llámense comarcas, mancomunidades o como se desee. Es decir, la misma función y seguramente mayor gasto y número de políticos. Por ejemplo, en vez de haber un solo servicio de arquitectura para la provincia, que atienda a los municipios menores de veinte mil habitantes, se supone que habrá varios, pero comarcalizados, con sus respectivos directores técnicos, directores políticos y directores administrativos.
Por otra parte no se analiza la serie de problemas interlocales que resuelven, equilibrando el territorio provincial, cosa que no sería tan fácil realizar entre varias entidades de igual rango y enfrentados intereses. No me extrañaría que hasta se produjeran problemas fluviales ¡entre las comarcas! sobre todo en zonas en vías de desertización.
Así mismo, la identidad que producen las diputaciones en todo el territorio nacional desaparecería y sería sustituida por toda una configuración regional variopinta. Ya ocurre en materia fiscal y organizativa en determinadas comunidades autonómicas.
Pero lo que se trata de decir aquí no es si diputaciones sí o diputaciones no, sino en cuestionar un sistema de trabajo nacional que no puede resultar eficaz. Nuestros políticos no programan un plan, lo estudian, lo corrigen, lo contrastan, lo discuten y lo aprueban. Aquí vamos a salto de mata, parcheando según las conveniencias del momento. Y dicho así, no molesta tanto como si se analizan las causas. Y la causa principal es la ausencia total de un credo. Cada formación no tiene un ideario base que obligue a sus militantes y que determine consecuentemente sus decisiones y le impida contradecirse simplemente porque la idea antitética le resulte particularmente beneficiosa. ¡eso no resulta inmoral! Aquí cada cual construye y riega su reino de taifas mientras puede.
Por otra parte sorprende el protagonismo de alguno de esos políticos por la vía del incordio. Aquí no destaca el que más vale y más soluciones informadas aporta, sino el que resulta más molesto, indiferente todo el mundo a la garantía que puede ofrecer su experiencia y su bagaje formativo.
Por otra parte, miremos un poco más allá: ¿por qué llamarlos partidos? La homogeneidad en los defectos es tanta, que la diversidad en otros aspectos, incluidos los programáticos, desaparece.
Llega el partido A y aprueba un plan de educación, y llega el partido B y lo deshace, y en ambos casos en detrimento de sus directos usuarios. Esto, que ya de por sí es malo, tiene unas causas peores, unas causas que dañan al sistema en la raíz, porque ambos planes, habiendo adoptando formas distintas, se igualan en que no se han atrevido a enfrentarse al verdadero poder que impide un plan racional. Todas esas cautelas ¿cómo se podrían mantener con unos expertos totalmente independientes de condicionante de poderes extra institucionales?
Y así con todas las cosas. Pero ¿sólo son culpables esos políticos? No. Por otra parte tenemos a un electorado acomodaticio que cree que otros pueden pensar y decidir por él. Había un político que decía que la ignorancia no es una escusa, sino una responsabilidad. Un vivir medio bien nos lleva a creer que podemos hundir la cabeza en el saloncito, encendida la televisión con el partido de futbol de turno o el consabido culebrón, y confiar en que esa actitud es la que verdaderamente garantiza ese medio bienestar. Pero no, bastaría con repensar un poco el lenguaje y nos daríamos cuenta de que en su insignificancia contiene claves muy significativas. Por ejemplo: ¿a nadie le trastorna pensar que aquel término despectivo de hace diez o quince años, de mileurista, sea hoy un deseo insatisfecho?
Es decir, que con diputaciones o sin ellas, -mañana será otra la víctima - seguiremos igual, salvo que la cosa cambie en su esencia.
Luís Méndez
Funcionario de la Admistración Local
lunes, 26 de octubre de 2015
Enviado por José Antonio Sierra
| ||||||||
viernes, 23 de octubre de 2015
Achégase a VIII Xornada de Literatura de Tradición Oral “Sexo e obscenidade na literatura de tradición oral”
Enviado por José Antonio Sierra
“Sexo e obscenidade na literatura de tradición oral”
- Será o vindeiro sábado, 24 de outubro, no Salón de Actos da Biblioteca Pública de Lugo (Avda. Ramón Ferreiro, s/n - Lugo)
- O obxectivo da Xornada é o de facer unha aproximación didáctica á presenza destes elementos na cultura popular e particularmente na literatura de tradición oral
(A Coruña, 22 de outubro de 2015) A Sección de Literatura de Tradición Oral da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) organiza a oitava edición desta xornada, que se desenvolverá o sábado 24 de outubro no Salón de Actos da Biblioteca Pública de Lugo, coordinadas por Antonio Reigosa, vogal de Literatura de Tradición Oral da AELG, e Isidro Novo, vogal por Lugo. A entrada é libre até completar aforo.
A Área de Cultura e Turismo da Deputación Provincial de Lugo segue mantendo co seu apoio a celebración da Xornada.
Hai temas que aínda padecen o estigma do tabú como este do que imos falar na VIII edición da Xornada de Literatura de Tradición Oral a celebrar en Lugo o próximo 24 de outubro na Biblioteca Pública de Lugo (como chegar).
A literatura do sexo, tan presente nas súas diferentes formas e manifestacións na comunicación oral, forma parte dos asuntos censurados secularmente, social e academicamente. Que dicir, xa que logo, do obsceno e do escatolóxico!
A transmisión, de predominancia oral, de chistes, ditos ou recitados onde o sexo, as partes pudendas ou os excrementos son protagonistas quedou restrinxida a ámbitos de confianza (adolescentes, amizades,…), e poucas veces chega aos gabinetes de investigación, e moito menos aínda a ter difusión impresa, a pesar de que tivo unha grande influencia na literatura de creación chamada libertina ou alegre que cultivaron numerosos escritores na antigüidade e, máis recentemente, desde o século XVI en adiante.
O vocábulo obsceno, que normalmente interpretamos como sinónimo de impúdico, indecente ou inmoral, ten etimoloxía dubidosa e significados diferentes segundo a adscrición cultural ou relixiosa da persoa. En todo caso, obsceno é aquilo que se esconde, que se considera que non se debe ver ou dicir en público porque pode ser ofensivo ou ter categoría de vicio. O obsceno é fillo da represión cultural e relixiosa exercida polos poderes sobre os desexos sexuais das persoas e conta cun amplo e moi variado repertorio de manifestacións. É por iso polo que estes relatos adoitan ter por obxecto de burla cregos, frades, monxas e, en xeral, todos aqueles personaxes que exercen ou representan poder represivo sobre o pobo.
Por tanto, contar de sexo e de escatoloxía puido ser unha maneira de rebeldía contra censuras, tanto dos máis cativos contra os adultos como dos sometidos contra os opresores. Un recurso social contra a alienación que, ademais, ten o engado do prohibido.
Nesta xornada contamos co saber de especialistas na materia que van tratar e debater sobre estes temas desde diferentes puntos de vista así como analizar a súa presenza e supervivencia nos diferentes xéneros da literatura de tradición oral. A música, a poesía e o conto de tema erótico ou escatolóxico forman parte da nosa bagaxe cultural e, só por iso, debemos afrontar o seu estudo con criterios científicos e, podendo ser, espidos de toda clase de prexuízos.
Programa
10.15 Recepción, entrega de material e inauguración
10.30-11.30 Conferencia: Sexo e obscenidade na canción popular galega. Contextos e modelos para expresar a sexualidade nas cantigas populares.
Rubén Aramburu. Mini e Mero ilustrarán musicalmente o relatorio
11.30-12.30 Conferencia: Na cona da vella non manda ninguén
Olga Novo
Sobre os arquetipos sexistas e a súa presenza explícita ou implícita nos xéneros literarios populares.
Sobre os arquetipos sexistas e a súa presenza explícita ou implícita nos xéneros literarios populares.
12.30-14.00 Mesa redonda: E dálle que dálle! O erotismo como sátira fronte á represión social
Rubén Aramburu e Olga Novo. Coordina: Antonio Reigosa
16.00-17.00 Conferencia: A poética do noxo: excrementos e outras repugnancias na literatura oral galega
José Luis Garrosa
A materia oculta. Sobre o que non se pode ou non se debe dicir e, sen embargo, se di.
A materia oculta. Sobre o que non se pode ou non se debe dicir e, sen embargo, se di.
17.00-18.00 Conferencia: Os contos eróticos galegos
Xosé Miranda e Xoán R. Cuba
Repaso aos tipos e motivos presentes nos contos eróticos da tradición oral galega.
Repaso aos tipos e motivos presentes nos contos eróticos da tradición oral galega.
18.00-19.30 Mesa redonda: Cuarta máis, cuarta menos! Escatoloxía, prexuízos e tabús
José Luis Garrosa, Xosé Miranda e Xoán R. Cuba. Coordina: Isidro Novo
19.30-20.30 Ti contabas as estrelas, eu as areas do chan
Percorrido polo repertorio popular baseado en experiencias propias, cantigas, contos e romances
Luís “O Caruncho”
Luís “O Caruncho”
Máis información, aquí.
O telf. de contacto de Antonio Reigosa, coordinador da Xornada, é o 655 432 511
Agardamos que a nova sexa do seu interese.
Saúdos,
Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG)
Gabinete de Comunicación
Tfnos: 699 115 469 / 696 581 971
Correo-e: prensa@aelg.org
Roteiro literario pola Coruña con Xurxo Souto «Tras das pegadas do Antigo Gremio de Mareantes»
Enviado por José Antonio Sierra
Roteiro literario pola Coruña con Xurxo Souto «Tras das pegadas do Antigo Gremio de Mareantes»
- O vindeiro sábado 24 de outubro, con saída ás 11.00, diante da Igrexa de Santo André (na rúa do mesmo nome).
- A asistencia é libre e aberta á cidadanía
- Este paseo fai parte das actividades do obradoiro “Historias da cidade-Barco. A Coruña e o mar. Segundo ciclo”, financiado pola Deputación Provincial da Coruña, a Consellaría de Cultura e coa colaboración da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda
(A Coruña, 22 de outubro de 2015) Para participar deste itinerario non é necesaria inscrición previa, unicamente cómpre achegarse á coruñesa igrexa de Santo Andrés o sábado 24 de outubro ás 11.00 e sumarse ao percorrido para coñecer un pouco máis da Coruña literaria e mariñeira. Dende alí principiarase un percorrido pola Pescadería e a Cidade Vella na procura dos elementos – de tan cotiáns invisibles- que seguen a significar a importancia na Coruña do antigo gremio. Terá unha duración aproximada de dúas horas.
Este percorrrido fai parte das actividades do obradoiro de creación literaria «Historias da cidade-Barco. A Coruña e o mar», que está imparte o escritor Xurxo Souto no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, e que se inscribe dentro do programa Escola de Escritoras e Escritores da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), iniciativa coa que se pretende animar a escribir textos literarios mediante a manipulación de formas lingüísticas e a imitación de modelos expresivos da nosa tradición literaria, particularmente a relacionada co mar, aos que podemos chegar mediante o xogo e a descuberta da nosa propia creatividade. Outro dos obxectivos é o de dar a coñecer o sistema literario como elemento configurador en sentido amplo do concepto de cidadanía e de pertenza a un sistema cultural. Considerando, pois, que o benestar persoal e colectivo non descansa unicamente na suficiencia económica, e que se basea principalmente no goce dunha cultura normalizada, respectuosa coa tradición para, desde aí, abrirse ao futuro.
DO ANTIGO GREMIO DE MAREANTES
Durante toda a Idade Media a agrupación gremial máis poderosa da Coruña foi a dos mariñeiros: o Antigo Gremio de Mareantes. A comezos do século XVI participaban nel máis de 600 confrades coas súas respectivas familias. A súa igrexa deu nome á rúa máis importante da Pescadería: Santo Andrés. E o día do patrón –conforme recollían as ordenanzas- corenta mariñeiros novos alí bailaban unha danza gremial na súa honra.
No ano 1589 o corsario Drake queimou o hospital e a igrexa dos mareantes. No incendio perdéronse arquivos, ordenanzas e privilexios, e con eles a propia memoria da importancia deste gremio. No século XIX un home de negocios comprometeuse a restaurar a igrexa para os mariñeiros, mais ao final quedou coa propiedade do templo. Chamábase Eusebio da Guarda.
Afortunadamente nos últimos anos do pasado século o historiador Santiago Daviña, tras múltiples pescudas polos arquivos, foi quen de recuperar documentos e ordenanzas. Claves preciosas para poder interpretar as pegadas que os mariñeiros deixaron polas rúas da Coruña. A cidade, ese libro que, como di Agustín Fernández Paz, se le camiñando.
jueves, 22 de octubre de 2015
Sube el telón de la campaña de teatro educativo ‘EDUCATEATRO’
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


